Omuz çıkığı, humerus başının (kol kemiğinin üst ucu) skapulanın (kürek kemiği) glenoid boşluğundan (yuva) ayrılmasıyla meydana gelir. Son derece hareketli bir top-yuva eklemi olan omuz eklemi, bağlar, eklem kapsülü ve rotator manşet tendonları tarafından stabilize edilir. Bu yapı, geniş bir hareket aralığı sağlarken, eklemi çıkığa karşı da hassas hale getirir.
Vakaların yaklaşık %95'ini oluşturan en sık görülen tip, ön omuz çıkığıdır. Bu genellikle kolun yana açılmış (abdüksiyon) ve dışa dönük (dış rotasyon) bir pozisyonda zorlanmasıyla meydana gelir. Bir çıkık sırasında, omuz eklemini stabilize eden yapılar zarar görür. Hastanın ilk çıkık anındaki yaşı, yapısal hasarın derecesi ve eklem laksitesi gibi faktörler, tekrarlayan çıkık riskini önemli ölçüde artırır.
Semptomlar arasında şiddetli ağrı ve etkilenen kolu hareket ettirememe bulunur; buna sıklıkla omuz bölgesinde gözle görülür bir deformite veya "boş" bir görünüm eşlik eder. Ön çıkıklar en sık görülenler olsa da, çıkıklar nadiren de olsa başka yönlere (arka, alt) doğru da meydana gelebilir. Omuz çıkıkları her yaştan bireyi etkileyebilir ve kırıklar, sinir veya kan damarı yaralanmaları gibi başka yaralanmalarla ilişkili olabilir.