Torasik Çıkış Sendromu (TÇS) tanısı, çeşitli spesifik fizik muayene testleri kullanılarak konulabilir. Yaygın olarak tanımlanan bazı testler şunlardır:

Adson Testi:
Bu test, subklavyen arterin anterior ve orta skalen kasları tarafından sıkışmasını değerlendirir.
Uygulama:
1. Hasta derin nefes alır.
2. Hasta boynunu arkaya doğru eğer (hiperekstansiyon).
3. Hasta başını etkilenen tarafa doğru çevirir.
4. Muayene eden kişi radiyal nabzı kontrol eder.
Radyal nabzın zayıflaması veya kaybolmasıyla belirtilen pozitif bir sonuç, arteriyel sıkışmayı düşündürür. Bu testin asemptomatik bireylerin %50'ye kadarında pozitif çıkabileceğini belirtmek önemlidir.

Kostoklaviküler Manevra:
Hasta omuzlarını arkaya ve aşağıya doğru çeker ve bastırır (ağır bir sırt çantası taşır gibi). Muayene eden kişi radiyal nabzı kontrol eder. Pozitif bir bulgu (zayıflamış veya kaybolmuş nabız), kostoklaviküler boşluk içinde sıkışmayı düşündürür.

Hiperabduksiyon Manevrası (Wright Testi):
Bu test, subkorakoid boşlukta veya pektoralis minör kası tarafından oluşan sıkışmayı değerlendirir.
Uygulama:
1. Hastanın kolu pasif veya aktif olarak 180 derece abdüksiyona ve dış rotasyona getirilir.
2. Muayene eden kişi radiyal nabzı kontrol eder.
Radyal nabzın zayıflaması veya kaybolmasıyla belirtilen pozitif bir sonuç, aksiller arterin sıkışmasını düşündürür.

Allen Belirtisi (TÇS Varyantı):
Bu test, hastanın kolunu 90 derece abdüksiyonda, dirsek bükük ve kol dış rotasyonda konumlandırırken, başın karşı tarafa çevrildiği bir pozisyonu içerir. Muayene eden kişi daha sonra radiyal nabzı palpe eder. Zayıflamış veya kaybolmuş bir nabız pozitif bir bulgu olarak kabul edilir.

Bu fizik muayene manevralarına ek olarak, tanıyı doğrulamak veya diğer durumları dışlamak için düz grafi, ultrason, bilgisayarlı tomografi (BT), manyetik rezonans görüntüleme (MRG) ve elektromiyografi (EMG) gibi tanısal görüntüleme ve elektrofizyolojik çalışmalar kullanılabilir.