Kireçlenme teşhisi, etkilenen eklemlere göre farklılık gösterir ve genel olarak klinik muayene, detaylı hasta öyküsü alımı ve çeşitli tanısal testlerle konulur.

Omurga kireçlenmesi veya daralması tanısı; kapsamlı muayene, ağrının niteliği ve yayılımının değerlendirilmesi ve radyolojik incelemelerle (röntgen, MR) konulur. Üç aydan uzun süren ve geçmeyen ağrılar, omurgada bir sorunun varlığına işaret edebilir. Ağrı geniş bir alana yayılabilir, hatta iç organlarda hissedilebilir ve aralıklı olarak ortaya çıkabilir. Tanı sürecinde tüm omurga sistemi detaylı bir şekilde gözden geçirilmelidir.

Diz kireçlenmesi teşhisi genellikle fiziksel muayene ve basit bir röntgen filmi ile konulabilir. Daha karmaşık vakalarda ise manyetik rezonans (MR) ve kan tahlilleri gibi ileri tetkikler gerekebilir.

Kalça kireçlenmesi teşhisinde kalça filmi (röntgen) kritik bir rol oynar. Fiziksel muayenede, kalça ekleminde ağrıya neden olan veya kısıtlılık yaratan özel hareket testleri yapılır. Kalça filmi, eklem yapısındaki sorunlar hakkında önemli bilgiler sunar. Hastanın, protez gerektirebilecek ilerlemiş ve geri dönüşsüz bir tabloyla karşılaşmaması için hastalığın erken dönemde bu tür tetkik yöntemleriyle belirlenmesi büyük önem taşır.

Kulak kireçlenmesi (otoskleroz) tanısı; işitme kaybı veya kulak çınlaması şikayetiyle başvuran hastalara uygulanan işitme testleri ile konulur. Hastanın aile öyküsü ve klinik muayene de tanı sürecinde önemli faktörlerdir. Otoskleroz teşhisi konulduktan sonra uygun tedavi yöntemi belirlenir.

Boyun kireçlenmesi tanısı; klinik muayene, hasta öyküsü ve gerektiğinde röntgen ve MR gibi görüntüleme yöntemleri kullanılarak konulur. Kireçlenmenin derecesi ve hastanın günlük yaşamına etkisi değerlendirilerek en uygun tedavi planı oluşturulur.